Rynki złota i instytucje

Rynki złota na świecie nie mają jednego wspólnego parkietu. Cena złota powstaje w wyniku współdziałania kilku rynków, które są aktywne o różnych porach dnia, dlatego złotem handluje się praktycznie przez całą dobę.

Centrum fizycznego rynku hurtowego jest Londyn. Banki i dealerzy handlują tam ze sobą poza giełdą (OTC), a rozliczenie odbywa się przez rachunki „loco London”, czyli złoto przechowywane w londyńskich skarbcach. W Nowym Jorku działa COMEX, najważniejszy rynek terminowy: handluje się tam standaryzowanymi kontraktami terminowymi na złoto, z których większość jest zamykana przed wygaśnięciem, a tylko niewielka część rozliczana jest fizyczną dostawą. W Szanghaju Szanghajska Giełda Złota (Shanghai Gold Exchange) prowadzi centralny rynek fizycznego złota w Chinach.

Wciąż powracają trzy pojęcia cenowe. Cena spot to bieżąca cena przy natychmiastowej dostawie, co na rynku londyńskim oznacza rozliczenie dwa dni robocze po zawarciu transakcji. Kontrakt terminowy (future) to umowa z ustalonym miesiącem dostawy; jego cena jest zwykle nieco wyższa od ceny spot, ponieważ uwzględnia koszty finansowania i przechowywania do dnia dostawy. Wreszcie fixing to cena referencyjna ustalana w drodze aukcji o określonych porach – w Londynie jest to LBMA Gold Price o godz. 10:30 i 15:00 czasu londyńskiego.

Jeśli śledzisz cenę złota na żywo, zwykle widzisz cenę spot w dolarach amerykańskich za uncję trojańską. Aby przeliczyć ją na gram, podziel cenę uncji przez 31,1035, bo tyle gramów zawiera uncja trojańska. Aby uzyskać cenę w euro, zastosuj bieżący kurs wymiany.

Obok samych rynków rynek kształtują instytucje: LBMA ustala standardy dla sztabek i skarbców w Londynie, ICE Benchmark Administration prowadzi aukcje cenowe, World Gold Council publikuje szeroko cytowane statystyki popytu, a LPPM odpowiada za platynę i pallad.