Rezerwy złota USA: Fort Knox, West Point i Fed

Ile złota mają USA?

Według World Gold Council Stany Zjednoczone posiadały na koniec września 2026 roku około 8133 ton złota. To ponad dwa razy więcej niż drugi największy posiadacz, Niemcy. Liczba ta zgadza się z raportem Departamentu Skarbu „Status Report of U.S. Government Gold Reserve”, który wykazuje łącznie nieco poniżej 261,5 mln uncji czystego złota.

W comiesięcznych raportach zasoby od lat praktycznie się nie zmieniają. USA nie należą więc do banków centralnych, które w ostatnich latach aktywnie kupowały złoto. Ponieważ cena złota mocno wzrosła, złoto stanowi obecnie około 83,8 procent amerykańskich rezerw walutowych.

Gdzie przechowywane jest złoto Ameryki?

Raport Departamentu Skarbu rozróżnia złoto w długoterminowym przechowywaniu US Mint (deep storage), zapas roboczy do produkcji monet oraz złoto w Federal Reserve Bank of New York. Po przeliczeniu opublikowanych uncji na tony otrzymujemy następujący podział:

Niemal całość zasobów to sztabki – około 258,6 mln uncji. Do tego dochodzi nieco poniżej 2,9 mln uncji w postaci monet, krążków i innego złota. Złoto w nowojorskim Fed również należy do Departamentu Skarbu; bank centralny jedynie je przechowuje.

Fort Knox: historia najsłynniejszego skarbca

Według US Mint skarbiec United States Bullion Depository w Fort Knox budowano od 1935 roku i ukończono w grudniu 1936 roku. Pierwszy transport złota dotarł w styczniu 1937 roku koleją z Filadelfii i Nowego Jorku. Najwyższy stan skarbiec osiągnął pod koniec 1941 roku – 649,6 mln uncji.

Ustawa z 13 sierpnia 1935 roku pozwoliła przekazać części terenu wojskowego Fort Knox Departamentowi Skarbu. Według US Mint budowa kosztowała 560 000 USD. Złoto wysyłano za pośrednictwem poczty, ponieważ była to jedyna instytucja, która mogła przyjąć odpowiedzialność za ewentualne straty. Pierwsza seria transportów zakończyła się w czerwcu 1937 roku.

Zasoby w długoterminowym przechowywaniu od lat się nie zmieniają; dane dla Fort Knox, West Point i Denver pojawiają się w każdym comiesięcznym raporcie z tymi samymi liczbami.

Złoto i dolar: Bretton Woods i rok 1971

Po drugiej wojnie światowej złoto stało się fundamentem systemu walutowego z Bretton Woods. W 1944 roku 44 państwa uzgodniły stałe kursy wymiany wobec dolara, a dolar został powiązany ze złotem. Od 1958 roku zagraniczne państwa mogły wymieniać dolary na złoto po 35 USD za uncję.

15 sierpnia 1971 roku prezydent Nixon zamknął tzw. złote okno. Od tego czasu zagraniczne rządy nie mogą już wymieniać dolarów na złoto. Wkrótce potem system stałych kursów wymiany przestał istnieć.

Dlaczego złoto figuruje w księgach po zaledwie 42 USD?

Z mocy prawa Departament Skarbu wycenia swoje złoto na 42,2222 USD za uncję czystego złota. Wartość ta jest zapisana w prawie USA (31 U.S.C. 5116–5117) i nie ma nic wspólnego z ceną rynkową. Wartość księgowa całej rezerwy wynosi więc około 11 mld USD, podczas gdy jej wartość rynkowa jest wielokrotnie wyższa.

Nowojorski Fed jako skarbiec dla innych krajów

W skarbcu Federal Reserve Bank of New York leży tylko niewielka część złota Ameryki. Przechowywane są tam jednak duże zasoby innych krajów: według raportu rocznego za 2025 rok Bundesbank trzyma tam około 1236 ton, a Banca d'Italia około 1061,5 tony.

Niektóre banki centralne w ostatnich latach zmniejszyły swoje zasoby w Nowym Jorku. Banque de France sprzedał tamtejsze sztabki, a Holandia przeniosła w 2026 roku część swojego złota do Londynu. Więcej na ten temat na stronach poszczególnych krajów.