UE zaostrza przepisy dotyczące bankowości z krajów trzecich od 2027 r. – co to oznacza dla złota w Singapurze?
24 sierpnia 2026
Gotowy na wypróbowanie Spargold?
Inwestuj w prosty sposób w fizyczne metale szlachetne.
Inwestuj w prosty sposób w fizyczne metale szlachetne.
11 stycznia 2027 r.
Ta data może stać się istotna dla banków w Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, USA czy Singapurze, jeśli aktywnie oferują one określone usługi klientom w Unii Europejskiej.
Powodem jest nowa europejska dyrektywa w sprawie wymogów kapitałowych CRD VI.
W mediach społecznościowych krąży tymczasem znacznie bardziej dramatyczny przekaz:
Obywatele UE mogliby w przyszłości praktycznie nie mieć możliwości otwierania kont poza UE.
Czy to prawda?
Nie – przynajmniej nie w tak ogólnym ujęciu.
Faktyczne uregulowania są mimo wszystko interesujące.
Poprzez art. 21c CRD VI UE ujednolica dostęp do rynku dla określonych przedsiębiorstw z państw trzecich.
Jeśli przedsiębiorstwo z państwa trzeciego objęte przepisami chce oferować określone klasyczne usługi bankowe w państwie członkowskim UE, musi co do zasady utworzyć tam licencjonowany oddział.
W istocie chodzi w szczególności o:
depozyty i inne środki podlegające zwrotowi,
udzielanie kredytów,
gwarancje i zobowiązania.
Tym samym na przykład bankowi z Singapuru czy Szwajcarii trudniej będzie bezpośrednio i aktywnie oferować określone klasyczne usługi bankowe w Niemczech bez posiadania wymaganej struktury i zezwolenia.
W dyrektywie nie ma takiego zapisu.
Wręcz przeciwnie.
CRD VI zawiera istotny wyjątek.
Jeśli klient zwraca się do przedsiębiorstwa z państwa trzeciego z własnej inicjatywy, może mieć zastosowanie tak zwany wyjątek „reverse solicitation” (odwrócone pozyskiwanie klientów).
Ponadto dyrektywa w swoich motywach wyraźnie wyjaśnia, że korzystanie z usług bankowych poza Unią powinno pozostać nienaruszone.
To istotna różnica.
UE nie zakazuje zatem swoim obywatelom w sposób ogólny korzystania z usług bankowych poza UE.
Reguluje ona raczej warunki, na jakich przedsiębiorstwa z państw trzecich mogą oferować określone usługi bankowe na rynku UE.
Tego również nie można wywnioskować z dyrektywy.
Art. 21c ust. 5 wyraźnie chroni istniejące umowy zawarte przed 11 lipca 2026 r.
Przepis ten ma na celu zachowanie praw nabytych klientów wynikających z tych umów.
To, jak poszczególne banki będą postępować ze swoimi europejskimi klientami, jest inną kwestią.
Obciążenia regulacyjne mogą bowiem sprawić, że dany dostawca ze względów ekonomicznych nie będzie chciał już obsługiwać określonych grup klientów.
Byłaby to jednak biznesowa konsekwencja regulacji – a nie ustawowy zakaz posiadania konta zagranicznego.
Dlatego nie należy ani dramatyzować, ani bagatelizować dyrektywy CRD VI.
UE faktycznie zmienia warunki świadczenia transgranicznych usług finansowych.
Celem są zharmonizowane ramy regulacyjne i silniejszy nadzór nad bankami z państw trzecich działającymi na rynku europejskim.
EBA opublikowała swoje ostateczne wytyczne dotyczące wydawania zezwoleń dla oddziałów z państw trzecich dopiero 7 lipca 2026 r.
Dla dostawców oznacza to większe wymogi regulacyjne.
Dla klientów może to oznaczać, że niektóre zagraniczne banki przemyślą swoją ofertę dla klientów z UE.
To realna zmiana.
Ale to coś innego niż kontrola przepływu kapitału.
Tutaj sprawa staje się interesująca dla inwestorów.
Ponieważ konto bankowe i złoto fizyczne to pod względem prawnym i ekonomicznym dwie zupełnie różne rzeczy.
Saldo bankowe jest wierzytelnością wobec banku.
Posiadacz konta nie jest właścicielem konkretnych banknotów, które wpłacił.
Posiada on roszczenie wobec instytucji kredytowej.
Złoto fizyczne może natomiast stanowić bezpośrednią własność klienta.
Decydująca jest przy tym konkretna konstrukcja prawna.
W przypadku w pełni przypisanego złota fizycznego nie mamy do czynienia z depozytem, lecz zasadniczo z własnością składnika majątku.
Właśnie to rozróżnienie zaciera się w obecnej dyskusji.
CRD VI reguluje usługi bankowe.
Z tego nie wynika automatycznie, że obywatel UE nie będzie mógł w przyszłości nabywać i przechowywać złota fizycznego w Szwajcarii czy Singapurze.
Art. 21c nie zawiera również ogólnego obowiązku trzymania aktywów na terenie Unii Europejskiej.
Jest to kluczowa różnica w dyskusji o międzynarodowej dywersyfikacji majątku.
Z drugiej strony niepoważne byłoby wyciąganie wniosku, że złoto fizyczne poza UE jest zasadniczo odporne na europejskie regulacje.
Decydujące są zawsze: konkretna konstrukcja umowy, dostawca, drogi płatności, przepisy dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy, obowiązki podatkowe oraz kwestia tego, jakie usługi są faktycznie świadczone.
Międzynarodowa dywersyfikacja nie oznacza zatem braku regulacji.
Oznacza ona przede wszystkim, że:
Nie wszystkie aktywa znajdują się w tym samym systemie prawnym, walutowym i finansowym.
Interesującym wątkiem nie jest zatem:
„UE zakazuje kont zagranicznych”.
To byłoby zbyt daleko idące stwierdzenie.
Ciekawszy jest faktyczny rozwój sytuacji.
Europa wyznacza wyraźniejszą granicę regulacyjną dla określonych usług finansowych z państw trzecich.
Banki z państw trzecich muszą zdecydować, czy i w jaki sposób chcą w przyszłości działać na rynku europejskim.
Dla inwestorów pojawia się zatem istotne rozróżnienie:
Gdzie znajduje się mój majątek?
Co posiadam pod względem prawnym?
I wobec kogo mam jedynie wierzytelność?
Euro na koncie bankowym to wierzytelność wobec banku.
Obligacja skarbowa to wierzytelność wobec państwa.
W pełni przypisane złoto fizyczne może natomiast stanowić bezpośrednią własność.
To nie czyni jednego automatycznie lepszym od drugiego.
Ale czyni je fundamentalnie różnymi.
Kluczowe pytanie brzmi zatem nie tylko, gdzie znajduje się majątek – ale w jakiej formie prawnej się go posiada.
Proszę zachować dalekowzroczność
Państwa Helge Peter Ippensen