Gotowy na wypróbowanie Spargold?
Inwestuj w prosty sposób w fizyczne metale szlachetne.
Inwestuj w prosty sposób w fizyczne metale szlachetne.
86 ton złota.
Holenderski bank centralny dokonał relokacji znacznej części swoich rezerw złota przechowywanych w Ameryce Północnej na rzecz Londynu.
Udział holenderskiego złota w Nowym Jorku spada tym samym z 31,3 do 18,5 procent.
Ottawa: z 19,7 do 18,5 procent.
Londyn natomiast zyskuje, rosnąc z 18,1 do 32,1 procent i stając się tym samym największym pojedynczym miejscem przechowywania złota holenderskiego banku centralnego.
Już samo to byłoby godne uwagi.
Jeszcze ciekawsze jest jednak oficjalne uzasadnienie.
Holenderski bank centralny mówi o rosnącym niepokoju geopolitycznym, o zapobieganiu kryzysom – i wyraźnie określa złoto jako „kotwicę zaufania” służącą zabezpieczeniu przed ekstremalnym ryzykiem systemowym.
Jest to niezwykle wyraźny opis tego, w jakim celu banki centralne trzymają złoto w 2026 roku.
Operacja nie była aż tak prosta.
DNB dysponował pod koniec 2025 roku łącznie 612,4 tonami złota o ówczesnej wartości 72,2 miliarda euro.
Z tego przed relokacją prawie 313 ton znajdowało się w USA i Kanadzie.
Między marcem a sierpniem około 86 ton z tego zasobu przeniesiono do Londynu.
Jednak tylko część została fizycznie przetransportowana przez Atlantyk.
Około 59 ton złota sprzedano w Nowym Jorku i zakupiono odpowiednią ilość złota w Londynie.
Ponad 27 ton faktycznie przewieziono z Ameryki Północnej do holenderskiego Zeist. Jednocześnie DNB przetransferował odpowiednią ilość złota znajdującego się już w Zeist do Londynu.
Dlaczego ten wysiłek?
Ponieważ nie każda historyczna sztabka złota nadaje się w równym stopniu do nowoczesnego międzynarodowego handlu złotem.
Złoto w Bank of England spełnia międzynarodowe standardy handlowe i według DNB w przypadku kryzysu może zostać wykorzystane szczególnie szybko.
Nie chodziło więc o posiadanie mniejszej ilości złota.
Holandia po tej operacji posiada dokładnie tyle samo, co wcześniej.
Chodziło o to, gdzie złoto leży – i jak szybko można nim dysponować.
Na pierwszy rzut oka wydaje się to paradoksalne.
Jeśli bank centralny dokonuje relokacji z powodu ryzyk geopolitycznych, można by oczekiwać, że sprowadzi swoje złoto w całości do własnego kraju.
Dokładnie tego Holandia nie robi.
Udział w Zeist pozostaje bez zmian na poziomie 30,8 procent.
Zamiast tego Londyn, z udziałem 32,1 procent, staje się najważniejszym miejscem przechowywania.
Powodem jest szczególna pozycja Londynu jako międzynarodowego centrum handlu fizycznym złotem.
DNB realizuje tym samym dwa cele jednocześnie:
Bezpieczeństwo poprzez dywersyfikację geograficzną oraz płynność poprzez bezpośredni dostęp do rynku złota.
To jest polityka rezerwowa – a nie romantyzm skarbca.
Szczególnie godny uwagi jest dobór słów przez bank centralny.
DNB wyjaśnia, że większe zasoby złota w Londynie wzmacniają funkcję złota jako „anchor of trust”.
Jeszcze wyraźniej:
Złoto nadaje się szczególnie do zabezpieczania przed ekstremalnym ryzykiem systemowym.
Jest to interesujące, ponieważ banki centralne nie traktują złota jak zwykłego surowca.
Złoto nie wypłaca odsetek.
Złoto nie generuje przepływów pieniężnych.
Złoto nie jest przedsiębiorstwem.
A mimo to banki centralne na całym świecie trzymają jego ogromne ilości.
Dlaczego?
Ponieważ fizyczne złoto posiada cechę, której nie mają obligacje skarbowe, depozyty bankowe czy inne wierzytelności:
Nie jest ono roszczeniem wobec dłużnika.
Holenderska decyzja wpisuje się w szerszy trend.
W ankiecie banków centralnych przeprowadzonej przez World Gold Council w 2026 roku, 89 procent ankietowanych zarządzających rezerwami spodziewa się, że światowe zasoby złota w bankach centralnych będą nadal rosły w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy.
Rekordowe 45 procent spodziewa się nawet, że ich własna instytucja dokupi złoto.
I nie tylko ilość jest oceniana na nowo.
Także sposób przechowywania.
Dziesięć procent ankietowanych banków centralnych zadeklarowało, że w minionym roku silniej zdywersyfikowało swoje zagraniczne miejsca przechowywania. Kolejne dziewięć procent planuje to zrobić w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy.
Bank of England jest przy tym najpopularniejszym miejscem przechowywania.
Holandia nie jest więc odosobnionym przypadkiem.
Jest ona szczególnie obrazowym przykładem zmiany w myśleniu zarządzających rezerwami.
Tutaj historia staje się szczególnie interesująca.
Niemcy dysponują około 3 350 tonami złota, co stanowi drugie co do wielkości państwowe zasoby złota na świecie.
Bundesbank już w latach 2013-2017 przeniósł łącznie 300 ton złota z Nowego Jorku i 374 tony z Paryża do Frankfurtu.
Po zakończeniu tego programu około 50 procent znajdowało się we Frankfurcie, około 37 procent w Nowym Jorku i około 13 procent w Bank of England.
Bundesbank od zawsze uzasadnia przechowywanie za granicą również kwestią zbywalności: złoto w Nowym Jorku lub Londynie może być w sytuacjach kryzysowych łatwiej wymienione na międzynarodowe waluty rezerwowe.
Holenderska decyzja stawia zatem interesujące pytanie:
Czy obecny podział niemieckich rezerw złota jest nadal optymalny w obliczu zmieniających się ryzyk geopolitycznych?
Na to nie ma jednoznacznej odpowiedzi.
Ale pytanie jest zasadne.
Obraz staje się jeszcze szerszy, gdy spojrzymy nie na poszczególne banki centralne, lecz na światowe rezerwy.
Według najnowszego raportu Europejskiego Banku Centralnego, pod koniec 2025 roku złoto według cen rynkowych stanowiło około 27 procent światowych oficjalnych rezerw.
Amerykańskie obligacje skarbowe: 22 procent.
Euro: 15 procent.
Ta liczba wymaga jednak ważnego zastrzeżenia:
Znaczna część wzrostu udziału złota wynikała z silnego wzrostu ceny tego kruszcu.
Banki centralne nie sprzedawały więc masowo dolarów i euro, by zamienić wszystko na złoto.
Niemniej jednak kierunek jest znamienny.
Te 86 ton opowiada zatem szerszą historię.
Nie taką:
Złoto jest przenoszone do Londynu, ponieważ tam cena jest wyższa.
I też nie taką:
Holandia ucieka od dolara.
Lecz taką:
Wysoce rozwinięty zachodni bank centralny sprawdza w niepewnym geopolitycznie świecie, gdzie leży jego fizyczne złoto, jak szybko może uzyskać do niego dostęp i jak można je wykorzystać w poważnym kryzysie.
Dokładnie na tym polega właściwa funkcja rezerw strategicznych.
Dla inwestorów prywatnych skala jest oczywiście zupełnie inna.
Ale podstawowa zasada jest uderzająco podobna:
W przypadku fizycznego złota nie chodzi wyłącznie o to, ile się go posiada.
Chodzi również o to,
gdzie ono leży, komu trzeba zaufać w kwestii przechowywania i czy w decydującym momencie faktycznie można nim dysponować.
Holenderski bank centralny właśnie zreorganizował 86 ton złota dokładnie pod tym kątem.
Być może jest to ważniejsza wiadomość niż jakikolwiek codzienny ruch ceny złota.
Proszę zachować dalekowzroczność.
Pański Helge Peter Ippensen