Όταν ακόμα και ο Πρόεδρος της Bundesbank εξηγεί γιατί ο χρυσός είναι διαφορετικός

863 τόνοι.

Τόσο χρυσό αγόρασαν καθαρά οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου μόνο το έτος 2025.

Το πρώτο εξάμηνο του 2026, σύμφωνα με εκτιμήσεις του World Gold Council, προστέθηκαν άλλοι:

345 τόνοι

επιπλέον. World Gold Council

Θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει αυτή την εξέλιξη με μία μόνο πρόταση:

Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν χρυσό.

Αλλά ο Πρόεδρος της Bundesbank Joachim Nagel μόλις εξήγησε το γιατί.

Και αυτό το μέρος είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.

Μια αξιοσημείωτη ομιλία στο Σορέντο

Στις 5 Οκτωβρίου, ο Nagel εμφανίστηκε στο Global Precious Metals Conference της London Bullion Market Association στο Σορέντο.

Το θέμα της κεντρικής του ομιλίας:

Γεωπολιτική.

Νομισματική πολιτική.

Και:

Ο χρυσός ως συναλλαγματικό απόθεμα.

Το σημείο εκκίνησης του Nagel ακούγεται αρχικά σαν κλασική γλώσσα κεντρικής τράπεζας.

Οι κεντρικές τράπεζες χρειάζονται αποθέματα.

Αυτά πρέπει να επιτυγχάνουν τρία πράγματα:

Ρευστότητα.

Ασφάλεια.

Απόδοση. Bundesbank

Στη συνέχεια όμως, καταλήγει σε μια θεμελιώδη διαφορά.

Μια ράβδος χρυσού δεν χρειάζεται να υποσχεθεί τίποτα

Τα συναλλαγματικά αποθέματα αποτελούνται συνήθως σε μεγάλο βαθμό από:

Κρατικά ομόλογα,

Τραπεζικές καταθέσεις,

Υπόλοιπα σε κεντρικές τράπεζες

και άλλες απαιτήσεις.

Αυτό σημαίνει:

Στην άλλη πλευρά υπάρχει κάποιος που πρέπει να εκπληρώσει μια υποχρέωση.

Ένα κράτος πρέπει να εξυπηρετήσει το ομόλογό του.

Μια τράπεζα πρέπει να αποπληρώσει την κατάθεση.

Ο Nagel περιγράφει τη διαφορά με τον χρυσό με μεγάλη ακρίβεια:

Ο φυσικός χρυσός δεν εξαρτάται από την εκπλήρωση μιας υποχρέωσης πληρωμής από έναν εκδότη ή αντισυμβαλλόμενο. Bundesbank

Αυτό ακούγεται τεχνικό.

Αλλά είναι μια θεμελιώδης διαφορά.

Μια ράβδος χρυσού δεν έχει οφειλέτη.

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο ο χρυσός μπορεί να διαφοροποιήσει ένα χαρτοφυλάκιο αποθεμάτων.

Στη συνέχεια έρχεται η γεωπολιτική

Εδώ και μερικά χρόνια, οι κεντρικές τράπεζες ανακάλυψαν ξανά ένα πρόβλημα που φαινόταν λιγότερο σημαντικό κατά τις δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης.

Ένα περιουσιακό στοιχείο μπορεί να είναι οικονομικά υγιές.

Και παρ' όλα αυτά:

να καταστεί πολιτικά απρόσιτο.

Ο Nagel το διατυπώνει ξεκάθαρα.

Οι ξένοι τίτλοι και οι καταθέσεις μπορούν να δεσμευτούν στο πλαίσιο κυρώσεων.

Στην περίπτωση του φυσικού χρυσού που κατέχει μια κεντρική τράπεζα στη χώρα της, αυτός ο συγκεκριμένος κίνδυνος δεν υφίσταται. Bundesbank

Και ξαφνικά, το ερώτημα:

Πού βρίσκεται η περιουσία μου;

αποκτά μια εντελώς διαφορετική σημασία.

Ο χρυσός έγινε λιγότερο σημαντικός μετά τον Ψυχρό Πόλεμο

Αυτό δεν συνέβαινε πάντα.

Το 1950, σύμφωνα με την παρουσίαση του Nagel, ο χρυσός αποτελούσε σχεδόν το:

70%

των παγκόσμιων αποθεμάτων των κεντρικών τραπεζών σε τότε τιμές αγοράς.

Μετά το τέλος του Bretton Woods και με την αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση, αυτό άλλαξε.

Τα κρατικά ομόλογα προσέφεραν ελκυστικές αποδόσεις.

Οι κεφαλαιαγορές έγιναν πιο διεθνείς.

Η πολιτική συνεργασία αυξήθηκε.

Τα συναλλαγματικά αποθέματα μεγάλωσαν.

Ο χρυσός έχασε τη σχετική του σημασία.

Μέχρι το 2009, το μερίδιό του μειώθηκε σε περίπου:

10%. Bundesbank

Εκείνη την εποχή, ο χρυσός φαινόταν σχεδόν σαν κατάλοιπο του παλιού νομισματικού συστήματος.

Στη συνέχεια, ο κόσμος άλλαξε ξανά.

Χρηματοπιστωτική κρίση. Γεωπολιτική. Κυρώσεις.

Μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, οι κεντρικές τράπεζες άρχισαν και πάλι να αγοράζουν καθαρά χρυσό.

Ιδιαίτερα:

Η Κίνα.

Η Ρωσία.

Αργότερα προστέθηκαν πολυάριθμες άλλες αναδυόμενες χώρες.

Ο Nagel αναφέρει αρκετές αιτίες για αυτό.

Οι χαμηλές αποδόσεις των ομολόγων μείωσαν το κόστος ευκαιρίας του χρυσού.

Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι αυξήθηκαν.

Και οι κυρώσεις άλλαξαν την αξιολόγηση των συναλλαγματικών αποθεμάτων. Bundesbank

Έτσι, ένα παλιό ερώτημα έγινε ξαφνικά και πάλι επίκαιρο:

Τι αξίζει ένα απόθεμα στο οποίο ενδεχομένως να μην έχω πρόσβαση σε περίπτωση ανάγκης;

Από το 14 στο σχεδόν 25 τοις εκατό

Έκτοτε, ο χρυσός έχει αποκτήσει τεράστιο βάρος στους ισολογισμούς των κεντρικών τραπεζών.

Το 2023:

περίπου 14% των παγκόσμιων αποθεμάτων.

Το 2025:

σχεδόν 25%. Bundesbank

Με την πρώτη ματιά, θα μπορούσε κανείς να νομίσει:

Ότι οι κεντρικές τράπεζες σχεδόν διπλασίασαν τις θέσεις τους σε χρυσό.

Αλλά ακριβώς εδώ η ομιλία του Nagel γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

Διότι διορθώνει ο ίδιος αυτή την ερμηνεία.

Ο κύριος μοχλός ήταν η τιμή του χρυσού

Ο Nagel υπολογίζει:

Αν η τιμή του χρυσού δεν είχε αυξηθεί από το 2023, το μερίδιο των αποθεμάτων χρυσού δεν θα είχε αυξηθεί στο 25 τοις εκατό.

Αλλά στο:

12%. Bundesbank

Αυτός είναι ένας αξιοσημείωτος αριθμός.

Διότι δείχνει:

Η τεράστια μεταβολή του μεριδίου των αποθεμάτων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε:

ένα αποτέλεσμα αποτίμησης.

Όχι μόνο σε ένα ποσοτικό αποτέλεσμα.

Αυτά τα δύο πρέπει να διαχωρίζονται σαφώς.

Παρ' όλα αυτά, οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν πράγματι πολύ χρυσό

Το 2025:

863 τόνοι καθαρά.

Έτσι, η ζήτηση ήταν μεν χαμηλότερη από τους περισσότερους από 1.000 τόνους των τριών προηγούμενων ετών.

Αλλά και πάλι σχεδόν διπλάσια από τον μακροπρόθεσμο μέσο όρο της περιόδου 2010 έως 2021 με:

473 τόνους ετησίως. World Gold Council

Και το 2026 η ιστορία συνεχίζεται.

Πρώτο εξάμηνο:

345 τόνοι.

Μόνο το δεύτερο τρίμηνο:

289 τόνοι. World Gold Council

Τον Αύγουστο, σύμφωνα με τα ήδη δημοσιευμένα εθνικά στοιχεία, προστέθηκαν άλλοι:

39 τόνοι καθαρών αγορών. World Gold Council

Αυτό δεν είναι ένα θεωρητικό ενδιαφέρον για τον χρυσό.

Είναι φυσική ζήτηση.

Οι αγοραστές γνωρίζουν ωστόσο ότι ο χρυσός έχει και μειονεκτήματα

Και για αυτό μιλάει ο Nagel.

Ο χρυσός δεν αποδίδει:

τόκο.

Προκαλεί:

κόστος αποθήκευσης.

Και η θετική του απόδοση εξαρτάται από την αύξηση της τιμής αγοράς του.

Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο τα κρατικά ομόλογα ήταν ιδιαίτερα ελκυστικά έναντι του χρυσού κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Bundesbank

Αυτά τα μειονεκτήματα δεν έχουν εξαφανιστεί.

Αντιθέτως:

Οι σημερινές υψηλότερες αποδόσεις των ομολόγων βελτιώνουν και πάλι τη σχετική ελκυστικότητα των ομολόγων.

Και παρ' όλα αυτά, ο Nagel πιστεύει ότι ο χρυσός ως απόθεμα θα συνεχίσει να έχει ζήτηση.

Γιατί;

Επειδή τα ομόλογα απέκτησαν ένα άλλο πρόβλημα

Όσο υψηλότερα ανεβαίνει το δημόσιο χρέος, τόσο πιο επίκαιρο γίνεται ένα άλλο ερώτημα:

Πόσο φερέγγυος είναι στην πραγματικότητα ο οφειλέτης;

Ένα κρατικό ομόλογο μπορεί να πληρώνει απόδοση πέντε τοις εκατό.

Αλλά αυτό το πέντε τοις εκατό υπάρχει επειδή κάποιος στην άλλη πλευρά έχει αναλάβει χρέη.

Ο χρυσός δεν πληρώνει τίποτα.

Αλλά:

Κανείς δεν οφείλει σε μια ράβδο χρυσού την αποπληρωμή της.

Αυτή είναι η καθοριστική αντίθεση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο χρυσός είναι «καλύτερος» από τα ομόλογα

Και τα δύο εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς.

Τα κρατικά ομόλογα μπορούν:

να παρέχουν τρέχοντα εισοδήματα,

να είναι εξαιρετικά ρευστά,

να χρησιμεύουν ως εξασφαλίσεις,

και σε πολλές περιπτώσεις να είναι ιδιαίτερα σταθερά σε αξία.

Ο χρυσός, από την άλλη πλευρά, μπορεί:

να μην πληρώνει κουπόνι,

να παρουσιάζει σημαντικές διακυμάνσεις στην τιμή,

και να προκαλεί κόστος αποθήκευσης.

Επομένως, ο ενδιαφέρων όρος δεν είναι:

Αντικατάσταση.

Αλλά:

Διαφοροποίηση.

Ακριβώς αυτό λέει ο Nagel

Παρά τις και πάλι υψηλότερες αποδόσεις των ομολόγων.

Παρά τις διακυμάνσεις της τιμής του χρυσού.

Παρά το κόστος αποθήκευσης.

Το συμπέρασμά του είναι:

«Συνολικά, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά επιχειρήματα υπέρ της περαιτέρω διαφοροποίησης προς τον χρυσό.» Bundesbank

Αυτό δεν αποτελεί σύσταση αγοράς για ιδιώτες επενδυτές.

Αλλά είναι μια πολύ σαφής δήλωση σχετικά με τη λειτουργία του χρυσού σε ένα χαρτοφυλάκιο αποθεμάτων.

Και οι κεντρικές τράπεζες αναμένουν προφανώς οι ίδιες ότι αυτή η τάση θα συνεχιστεί

Το World Gold Council ρώτησε το 2026 τους διαχειριστές αποθεμάτων των κεντρικών τραπεζών.

Το αποτέλεσμα:

89%

αναμένουν ότι τα παγκόσμια αποθέματα χρυσού των κεντρικών τραπεζών θα αυξηθούν τους επόμενους δώδεκα μήνες.

Και ένα ποσοστό ρεκόρ:

45%

αναμένουν υψηλότερα αποθέματα χρυσού στο δικό τους ίδρυμα. World Gold Council

Αυτό είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, διότι οι τιμές του χρυσού ήταν ήδη εξαιρετικά υψηλές.

Οι κεντρικές τράπεζες, επομένως, δεν αγοράζουν μόνο όταν ο χρυσός φαίνεται φθηνός.

Προφανώς ακολουθούν μια πιο στρατηγική σκέψη.

Η ίδια η Γερμανία κατέχει 3.350 τόνους

Εδώ, παρεμπιπτόντως, υπάρχει ένα λάθος στο άρθρο του BÖRSE ONLINE.

Εκεί αναφέρονται περισσότεροι από 3.500 τόνοι.

Τα επίσημα στοιχεία της Bundesbank αναφέρουν:

3.350 τόνους.

Από αυτούς, στο τέλος του 2025 βρίσκονταν:

1.710 τόνοι στη Φρανκφούρτη

1.236 τόνοι στη Νέα Υόρκη

404 τόνοι στο Λονδίνο. Bundesbank Publikationen

Η αγοραία αξία αυτών των αποθεμάτων χρυσού στο τέλος του 2025 ήταν περίπου:

395 δισεκατομμύρια ευρώ.

Και αυτό δείχνει τη διάσταση.

Και τι σημαίνουν όλα αυτά για έναν ιδιώτη επενδυτή;

Δεν πρέπει κανείς απλώς να αντιγράφει τις κεντρικές τράπεζες.

Τα καθήκοντά τους διαφέρουν θεμελιωδώς από εκείνα ενός ιδιωτικού νοικοκυριού.

Μια κεντρική τράπεζα πρέπει:

να διαχειρίζεται συναλλαγματικά αποθέματα,

να παρέχει ρευστότητα,

να αντιμετωπίζει κρίσεις,

ενδεχομένως να παρεμβαίνει στην αγορά συναλλάγματος.

Ένας ιδιώτης επενδυτής έχει άλλους στόχους.

Αλλά το υποκείμενο ερώτημα είναι εκπληκτικά παρόμοιο:

Από τι εξαρτάται πραγματικά η περιουσία μου;

Μια μετοχή εξαρτάται από μια επιχείρηση.

Ένα ομόλογο από έναν οφειλέτη.

Μια τραπεζική κατάθεση από μια τράπεζα και το αντίστοιχο νομικό πλαίσιο.

Ένα ακίνητο από ένα οικόπεδο, ένα νομικό σύστημα και μια τοποθεσία.

Ο φυσικός χρυσός:

από το δικό του φυσικό απόθεμα και την αγοραία αξία του.

Ακριβώς εδώ έγκειται η ιδέα του Spargold

Όχι:

Όλα σε χρυσό.

Αλλά:

Διαφοροποίηση των δομών της περιουσίας.

Ο φυσικός χρυσός εκπληρώνει μια διαφορετική λειτουργία από:

ένα ETF,

ένα κρατικό ομόλογο,

μια μετοχή,

έναν τραπεζικό λογαριασμό.

Και ακριβώς αυτή η διαφορετικότητα μπορεί να κάνει τη διαφοροποίηση πολύτιμη.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι εδώ η λέξη «φυσικός»

Ο Nagel δεν μιλάει αφηρημένα για κάποια τιμή χρυσού.

Μιλάει ρητά για:

φυσικό χρυσό.

Διότι το επιχείρημα της έλλειψης κινδύνου εκδότη ή αντισυμβαλλομένου λειτουργεί πλήρως μόνο όταν υπάρχει πράγματι φυσικό μέταλλο και η δομή ιδιοκτησίας και φύλαξης είναι σαφής.

Μια απλή απαίτηση επί χρυσού είναι με τη σειρά της:

μια απαίτηση.

Και έτσι φτάνουμε σε μια από τις κεντρικές αρχές του Spargold:

Πίσω από την ψηφιακή ένδειξη πρέπει να υπάρχει φυσικό πολύτιμο μέταλλο.

Ίσως αυτή να είναι η πραγματικά αξιοσημείωτη ιστορία

Όχι:

«Ο χρυσός ανεβαίνει.»

Όχι:

«Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν.»

Και ούτε:

«Το δολάριο εξαφανίζεται.»

Αλλά:

Τα ιδρύματα που διαχειρίζονται τα ίδια το σύγχρονο νομισματικό μας σύστημα, διαφοροποιούν ένα μέρος των αποθεμάτων τους σε ένα περιουσιακό στοιχείο που ακριβώς δεν βασίζεται σε μια υπόσχεση πληρωμής.

Αυτό δεν είναι αντίφαση.

Είναι διαχείριση κινδύνου.

Και ίσως αυτό εξηγεί καλύτερα από οποιαδήποτε πρόβλεψη τιμής χρυσού, γιατί ο χρυσός μετά από χιλιάδες χρόνια εξακολουθεί να βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια των σύγχρονων κεντρικών τραπεζών.

Ο χρυσός δεν χρειάζεται να υποσχεθεί τίποτα.

Πρέπει μόνο:

να υπάρχει.

Παραμείνετε διορατικοί.
Δικός σας
Helge Peter Ippensen