

5 ευρώ.
Με αυτό το ποσό, σήμερα δύσκολα πληρώνει κανείς έστω και ένα μεσημεριανό γεύμα.
Για μια κλασική ράβδο χρυσού, σίγουρα δεν αρκεί.
Κι όμως, με αυτό το ποσό μπορεί κανείς ήδη να αρχίσει να αποκτά φυσικό χρυσό.
Η εφημερίδα Wilhelmshavener Zeitung αναφέρει επί του παρόντος μια εταιρεία από το Jever που ακολουθεί ακριβώς αυτή την ιδέα:
Το ενδιαφέρον σε αυτό δεν είναι μόνο το χαμηλό ποσό εισόδου.
Πίσω από αυτό κρύβεται ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Πρέπει τελικά ο φυσικός χρυσός να απευθύνεται μόνο σε ανθρώπους με μεγάλη περιουσία;
Όποιος αγοράζει μια μεγάλη ράβδο χρυσού, συνήθως πετυχαίνει καλύτερη τιμή ανά γραμμάριο από κάποιον που αγοράζει πολύ μικρές μονάδες.
Αυτό είναι λογικό.
Η παραγωγή, η συσκευασία, η μεταφορά, ο έλεγχος και η εμπορία συνεπάγονται κόστος.
Σε μια μικρή ράβδο, αυτά τα έξοδα κατανέμονται σε σημαντικά λιγότερο χρυσό.
Αυτό οδηγεί σε ένα παράδοξο αποτέλεσμα:
Για την τακτική αποταμίευση, αυτό δεν είναι ιδανικό.
Ακριβώς εδώ παρεμβαίνει η Spargold.
Η αρχή λειτουργίας είναι διαφορετική.
Πολλές μικρές επενδύσεις ομαδοποιούνται.
Η Spargold αγοράζει φυσικά πολύτιμα μέταλλα σε μεγαλύτερες μονάδες.
Ο μεμονωμένος πελάτης αποκτά κυριότητα επί αυτών, ανάλογα με την επένδυσή του.
Αυτό σημαίνει:
Όποιος επενδύει 5 ευρώ, φυσικά δεν λαμβάνει μια ράβδο χρυσού των 5 ευρώ στο σπίτι του.
Κατέχει ένα αντίστοιχο μερίδιο πραγματικά υφιστάμενου φυσικού πολύτιμου μετάλλου.
Οι Bestände werden nach Angaben von Spargold zu 100 Prozent allokiert verwahrt. Spargold
Εδώ η ιστορία γίνεται διεθνής.
Η Spargold έχει την έδρα της στο:
Jever.
Τα πολύτιμα μέταλλα, αντίθετα, βρίσκονται περίπου 10.000 χιλιόμετρα μακριά:
Πιο συγκεκριμένα:
στην αποθήκη υψηλής ασφαλείας The Reserve.
Εκεί φυλάσσονται επαγγελματικά χρυσός, ασήμι και πλατίνα.
Nach Angaben von Spargold sind die Bestände physisch vorhanden, versichert und werden regelmäßig auditiert. Spargold
Γιατί στη Σιγκαπούρη;
Επειδή η διαφοροποίηση δεν σταματά απαραίτητα στην επιλογή του περιουσιακού στοιχείου.
Μπορεί επίσης να περιλαμβάνει το ερώτημα:
Εκ πρώτης όψεως, σίγουρα.
Ο χρυσός είναι πιθανώς ένα από τα παλαιότερα περιουσιακά στοιχεία της ανθρωπότητας.
Μια εφαρμογή ανήκει στους νεότερους τρόπους διαχείρισης περιουσίας.
Στην Spargold, αυτοί οι δύο κόσμοι συναντώνται.
Ο πελάτης βλέπει τα αποθέματά του ψηφιακά.
Μπορεί να αγοράζει και να πουλάει.
Μπορεί να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα αποταμίευσης.
Αλλά πίσω από την ψηφιακή διεπαφή χρήστη δεν πρέπει να υπάρχει μια καθαρά ψηφιακή υπόσχεση χρυσού.
Συνεπώς:
Αυτή είναι η καθοριστική διαφορά.
Αυτό το σημείο είναι σημαντικό.
Η τιμή του χρυσού μπορεί να ανέβει.
Μπορεί όμως και να πέσει.
Το ασήμι παρουσιάζει ιστορικά, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη πιο έντονες διακυμάνσεις.
Όποιος αγοράζει χρυσό σήμερα, δεν έχει καμία εγγύηση ότι θα μπορεί να τον πουλήσει αύριο ή σε ένα χρόνο σε υψηλότερη τιμή.
Επιπλέον, ο χρυσός δεν αποδίδει:
τόκους.
Και:
μερίσματα.
Ως εκ τούτου, είναι λάθος να εξισώνεται ο φυσικός χρυσός με μια επένδυση χωρίς ρίσκο.
Ο φυσικός χρυσός δεν αποτελεί απαίτηση έναντι οφειλέτη.
Μια μετοχή είναι συμμετοχή σε μια εταιρεία.
Ένα ομόλογο είναι μια απαίτηση.
Μια τραπεζική κατάθεση είναι επίσης νομικά μια απαίτηση έναντι μιας τράπεζας.
Αντίθετα, μια φυσική ράβδος χρυσού είναι:
Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο ο χρυσός χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες ως εργαλείο διαφοροποίησης περιουσίας.
Όχι επειδή η τιμή του δεν πέφτει ποτέ.
Αλλά επειδή διαφέρει δομικά από πολλές άλλες χρηματοοικονομικές επενδύσεις.
Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα.
Το ασήμι είναι ταυτόχρονα:
πολύτιμο μέταλλο
και
βιομηχανικό μέταλλο.
Χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, στα ηλεκτρονικά, στα φωτοβολταϊκά, στα αυτοκίνητα και σε πολυάριθμες ηλεκτρικές εφαρμογές.
Ως εκ τούτου, το ασήμι έχει διαφορετική δομή προσφοράς και ζήτησης από τον χρυσό.
Και τυπικά:
Όποιος εξισώνει τον χρυσό με το ασήμι, παραβλέπει μια ουσιαστική διαφορά.
Ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται η πραγματικά ενδιαφέρουσα καινοτομία.
Η ιδέα της τακτικής αποταμίευσης είναι πανάρχαια.
Παλαιότερα, τα χρήματα πήγαιναν στον κουμπαρά.
Αργότερα στο βιβλιάριο ταμιευτηρίου.
Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι αυτοματοποιούν προγράμματα αποταμίευσης ETF.
Γιατί να μην λειτουργεί η ίδια αρχή και για τα φυσικά πολύτιμα μέταλλα;
Για παράδειγμα:
5 ευρώ.
25 ευρώ.
50 ευρώ.
100 ευρώ.
Τακτικά.
Όχι ως κερδοσκοπία στην τιμή του χρυσού της επόμενης εβδομάδας.
Αλλά ως μακροπρόθεσμη οικοδόμηση ενός πρόσθετου περιουσιακού στοιχείου.
Η ίδια η ράβδος χρυσού δεν γίνεται ψηφιακή μέσω αυτού.
Μόνο η πρόσβαση σε αυτήν.
Αυτή είναι μια καθοριστική διαφορά.
Επειδή η ψηφιοποίηση δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι και το υποκείμενο περιουσιακό στοιχείο υπάρχει πλέον μόνο ψηφιακά.
Στην Spargold, η ιδέα είναι:
Fintech klingt normalerweise nach:
Φρανκφούρτη.
Βερολίνο.
Λονδίνο.
Ζυρίχη.
Ή Σιγκαπούρη.
Η Spargold, αντίθετα, εδρεύει:
Από εκεί λειτουργεί μια εφαρμογή μέσω της οποίας οι πελάτες μπορούν να αγοράζουν φυσικά πολύτιμα μέταλλα, τα οποία με τη σειρά τους φυλάσσονται σε μια αποθήκη υψηλής ασφαλείας στη Σιγκαπούρη.
Η έδρα της εταιρείας δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο περιφερειακή.
Η υποδομή δύσκολα θα μπορούσε να είναι πιο διεθνής.
Όχι επειδή τα 5 ευρώ εγγυώνται ήδη προστασία της περιουσίας.
Φυσικά και δεν το κάνουν.
Αλλά επειδή αυτό το ποσό εισόδου εξαλείφει ένα ψυχολογικό και οικονομικό εμπόδιο.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ήδη εύπορος για να αρχίσει να χτίζει μια κατοχή φυσικών πολύτιμων μετάλλων.
Γενικά αυτό είναι το σκεπτικό πίσω από την Spargold:
Το smartphone αναλαμβάνει τη διαχείριση.
Το πολύτιμο μέταλλο παραμένει φυσικό.
Και μια μορφή διατήρησης περιουσίας χιλιάδων ετών μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο πρόγραμμα αποταμίευσης.
Τα 5 ευρώ δεν είναι περιουσία.
Αλλά μπορούν να είναι μια αρχή.
Παραμείνετε διορατικοί.
Δικός σας,
Helge Peter Ippensen