
10.000.000.000.000 ευρώ.
Τόσα χρήματα διατηρούν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά σε τραπεζικούς λογαριασμούς, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ.
Και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χρησιμοποιεί μια αξιοσημείωτη λέξη για αυτό:
Τεμπέλικο.
Αδρανές.
Άπραγο.
Στις 27 Αυγούστου, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μίλησε σε Γάλλους επιχειρηματίες στο Παρίσι.
Το μήνυμά της ήταν σαφές:
Η Ευρώπη έχει αρκετές αποταμιεύσεις.
Αλλά πολύ λίγες από αυτές χρηματοδοτούν ευρωπαϊκές επιχειρήσεις.
Κατά λέξη, δήλωσε στα γαλλικά:
„Malheureusement, cette épargne est paresseuse.“
Στην επίσημη αγγλική έκδοση, αυτό μεταφράζεται στο πολύ ηπιότερο:
„those savings are sitting idle“.
Η επιλογή των λέξεων είναι αξιοσημείωτη.
Αλλά ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι αυτό που ακολουθεί.
Η Φον ντερ Λάιεν προσδιόρισε τις ιδιωτικές τραπεζικές καταθέσεις των ευρωπαϊκών νοικοκυριών σε:
Στη συνέχεια είπε, κατ' ουσίαν:
Η Ευρώπη πρέπει να θέσει αυτές τις αποταμιεύσεις περισσότερο στην υπηρεσία των επιχειρήσεών της.
Ακριβώς γι' αυτόν τον σκοπό προορίζεται η λεγόμενη:
να φροντίσει. [Acceptance] Audiovisual Service
Πίσω από αυτό το κάπως τεχνικό όνομα κρύβεται ένα μεγάλο οικονομικό-πολιτικό έργο.
Η Ευρώπη χρειάζεται κεφάλαια.
Για:
Ψηφιοποίηση.
Τεχνητή Νοημοσύνη (KI).
Ενέργεια.
Υποδομές.
Άμυνα.
Start-ups.
Βιομηχανία.
Μετασχηματισμό.
Και ένα σημαντικό μέρος αυτού του κεφαλαίου αναμένεται να προέλθει από ιδιωτικές περιουσίες.
Δεν είναι τόσο απλό.
Και ακριβώς εδώ, πολλές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνονται ανακριβείς.
Προς το παρόν δεν υπάρχει καμία απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι ιδιωτικές τραπεζικές καταθέσεις θα μετατραπούν σε μετοχές, κεφάλαια ή εταιρική χρηματοδότηση παρά τη θέληση των ιδιοκτητών τους.
Ούτε υφίσταται κάποια „αναγκαστική επένδυση“ των δέκα τρισεκατομμυρίων ευρώ.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακολουθεί μάλλον μια άλλη προσέγγιση:
Για τον σκοπό αυτό, πρόκειται να δημιουργηθούν ή να επεκταθούν στα κράτη μέλη οι λεγόμενοι Savings and Investment Accounts.
Θα πρέπει να παρέχουν απλή πρόσβαση σε:
Μετοχές,
Ομόλογα,
Αμοιβαία Κεφάλαια
και άλλα προϊόντα της κεφαλαιαγοράς.
Η Επιτροπή περιγράφει ρητά:
Και:
Επομένως, δεν τίθεται θέμα αναγκαστικής εκτροπής του αποταμιευτικού λογαριασμού.
Διότι, φυσικά, η ΕΕ επιθυμεί να αλλάξει τη συμπεριφορά των πολιτών.
Το δηλώνει εντελώς ανοιχτά.
Σήμερα, μεγάλα τμήματα των ευρωπαϊκών χρηματικών περιουσιακών στοιχείων βρίσκονται σε τραπεζικούς λογαριασμούς.
Σύμφωνα με το όραμα της Επιτροπής, στο μέλλον περισσότερα από αυτά θα πρέπει να ρέουν προς:
Κεφαλαιαγορές
και, ως εκ τούτου, έμμεσα προς:
Επιχειρήσεις
fließen.
Για τον σκοπό αυτό, μπορούν να δημιουργηθούν φορολογικά πλεονεκτήματα.
Οι επενδυτικοί λογαριασμοί πρέπει να γίνουν απλούστεροι.
Η χρηματοοικονομική εκπαίδευση πρέπει να βελτιωθεί.
Οι κεφαλαιαγορές πρέπει να ενοποιηθούν περισσότερο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Και όσον αφορά την πρόσθετη συνταξιοδοτική αποταμίευση, η ΕΕ συζητά και υποστηρίζει ακόμη και την αυτόματη εγγραφή με δυνατότητα μεταγενέστερης εξαίρεσης (opt-out). Finance
Αυτό δεν αποτελεί απαλλοτρίωση.
Αλλά είναι:
Και αυτό είναι κάτι που σίγουρα επιδέχεται συζήτηση.
Εδώ η ιστορία γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Διότι από οικονομική άποψη, η δήλωση αυτή χρήζει τουλάχιστον επεξήγησης.
Εάν έχετε 20.000 ευρώ στον τραπεζικό σας λογαριασμό, αυτά τα 20.000 ευρώ δεν βρίσκονται απαραίτητα ως δεσμίδες χαρτονομισμάτων σε ένα χρηματοκιβώτιο.
Ο λογαριασμός σας είναι λογιστικά:
Για την τράπεζα, το υπόλοιπο είναι μια υποχρέωση.
Στην άλλη πλευρά του ισολογισμού της υπάρχουν περιουσιακά στοιχεία:
Επιχειρηματικά δάνεια.
Στεγαστικά δάνεια.
Χρεόγραφα.
Ρευστότητα.
Επομένως, τα χρήματα δεν είναι απλώς „μη παραγωγικά“.
Ο οικονομολόγος Peter Bofinger επέκρινε δημόσια ακριβώς αυτό το σημείο. Το επιχείρημά του:
Οι τραπεζικές καταθέσεις αποτελούν μέρος ενός ήδη λειτουργούντος συστήματος τραπεζικής χρηματοδότησης.
Το να τις χαρακτηρίζει κανείς απλώς ως „άπραγες“, συγχέει την τραπεζική χρηματοδότηση με τη χρηματοδότηση μέσω της κεφαλαιαγοράς. LinkedIn
Διότι το τραπεζικό δάνειο δεν είναι το ίδιο με τα ίδια κεφάλαια.
Μια νέα εταιρεία τεχνολογίας, η οποία ενδέχεται να μην παράγει κέρδη για δέκα χρόνια, είναι συχνά δύσκολο να χρηματοδοτηθεί μέσω ενός κλασικού τραπεζικού δανείου.
Χρειάζεται:
Και από αυτά υπάρχουν σημαντικά λιγότερα στην Ευρώπη σε σύγκριση με τις ΗΠΑ.
Ως εκ τούτου, ορισμένες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις μεταφέρονται στις ΗΠΑ ή εξαγοράζονται από επενδυτές εκτός Ευρώπης.
Επίσης, οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι διεθνείς οργανισμοί θεωρούν τον κατακερματισμό των ευρωπαϊκών κεφαλαιαγορών ως εμπόδιο στην ανάπτυξη. Bank for International Settlements
Η διάγνωση, λοιπόν, δεν είναι φανταστική.
Για τη θεραπεία, όμως, μπορεί να υπάρξει διαφωνία.
„Τεμπέλικο χρήμα.“
Ακόμα και αν κατανοεί κανείς την οικονομική πρόθεση, η έκφραση είναι αξιοσημείωτη.
Διότι, γιατί βρίσκονται χρήματα σε έναν λογαριασμό;
Ίσως ως:
Αποθεματικό έκτακτης ανάγκης.
Κεφάλαιο για αγορά κατοικίας.
Συνταξιοδοτική πρόνοια.
Αποθεματικό ρευστότητας ενός ελεύθερου επαγγελματία.
Αποθεματικό για εκπαίδευση.
Ή απλώς επειδή ο ιδιοκτήτης του δεν επιθυμεί να αναλάβει τον κίνδυνο των διακυμάνσεων της αγοράς.
Από την πλευρά ενός πολιτικού, αυτό το κεφάλαιο μπορεί να φαίνεται „άπραγο“.
Από την πλευρά του ιδιοκτήτη του, εκπληρώνει ενδεχομένως μια πολύ συγκεκριμένη λειτουργία:
Και εδώ συναντώνται δύο προοπτικές.
Η πολιτική ρωτά:
Πώς θα χρηματοδοτήσουμε τις επενδυτικές ανάγκες της Ευρώπης;
Ο πολίτης ρωτά:
Πώς θέλω να διατηρήσω την περιουσία μου;
Και τα δύο είναι θεμιτά ερωτήματα.
Απλώς δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η Φον ντερ Λάιεν ανέφερε επίσης έναν συγκεκριμένο αριθμό στο Παρίσι.
Οι προτάσεις για τιτλοποιήσεις, τραπεζικές και ασφαλιστικές επενδύσεις, καθώς και για πιο ολοκληρωμένες κεφαλαιαγορές, θα μπορούσαν, σύμφωνα με την ίδια, να απελευθερώσουν:
πρόσθετων επενδύσεων. [Acceptance] Audiovisual Service
Με αυτό γίνεται σαφές:
Η Savings and Investments Union δεν είναι ένα μικρό έργο της χρηματοπιστωτικής αγοράς.
Πρόκειται για τη μελλοντική δομή της ευρωπαϊκής παροχής κεφαλαίων.
Καταρχάς:
Απολύτως καμία σχέση με μια υποτιθέμενη επικείμενη απαλλοτρίωση.
Όποιος συμπεραίνει από αυτό:
„Οι Βρυξέλλες θέλουν να πάρουν τον αποταμιευτικό λογαριασμό, άρα αγοράστε χρυσό“
απλουστεύει τα γεγονότα εξίσου έντονα με τον ισχυρισμό ότι οι τραπεζικές καταθέσεις της Ευρώπης είναι οικονομικά εντελώς ασήμαντες.
Η ενδιαφέρουσα σύνδεση βρίσκεται βαθύτερα.
Μια τραπεζική κατάθεση είναι μια απαίτηση έναντι μιας τράπεζας.
Ένα εταιρικό ομόλογο είναι μια απαίτηση έναντι μιας επιχείρησης.
Ένα κρατικό ομόλογο είναι μια απαίτηση έναντι ενός κράτους.
Ένα αμοιβαίο κεφάλαιο είναι ένα νομικά και τεχνικά οργανωμένο επενδυτικό όχημα.
Όλες αυτές οι μορφές περιουσιακών στοιχείων έχουν χρήσιμες λειτουργίες.
Αλλά διαθέτουν:
Ο φυσικός χρυσός λειτουργεί διαφορετικά.
Μια ράβδος χρυσού δεν αποτελεί απαίτηση έναντι ενός οφειλέτη.
Ωστόσο, δεν καταβάλλει ούτε τόκους.
Η τιμή του μπορεί να παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις.
Η αποθήκευση κοστίζει χρήματα.
Επομένως, ούτε ο χρυσός είναι „καλύτερο χρήμα“ για κάθε σκοπό.
Αλλά διαθέτει μια διαφορετική δομή.
Το ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι:
Τραπεζικός λογαριασμός ή χρυσός;
Ούτε:
Μετοχές ή χρυσός;
Συνεπώς:
Ρευστότητα.
Παραγωγικό κεφάλαιο.
Ακίνητα.
Απαιτήσεις.
Φυσικά περιουσιακά στοιχεία.
Μια στιβαρή περιουσιακή δομή μπορεί να συνδυάζει αρκετές από αυτές τις κατηγορίες.
Όχι:
„τεμπέλικο“.
Αλλά:
Διότι προτού η πολιτική συζητήσει για το πώς οι ιδιωτικές αποταμιεύσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν πιο παραγωγικά, μια αρχή θα πρέπει να παραμείνει αυτονόητη:
Η απόφαση για την ιδιωτική περιουσία ανήκει στον ιδιοκτήτη.
Η πολιτική μπορεί να δημιουργεί κίνητρα.
Μπορεί να βελτιώνει τις κεφαλαιαγορές.
Μπορεί να προωθεί τη χρηματοοικονομική εκπαίδευση.
Αλλά μεταξύ του:
„Καθιστούμε τις επενδύσεις πιο ελκυστικές“
και του
„Τα χρήματά σου πρέπει να δουλέψουν εκεί που τα χρειαζόμαστε“
υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά.
Μέχρι στιγμής, η ΕΕ βρίσκεται στην πρώτη πλευρά αυτού του ορίου.
Ακριβώς γι' αυτό αξίζει να παρακολουθούμε στενά πώς εξελίσσεται η Savings and Investments Union.
Διότι δέκα τρισεκατομμύρια ευρώ είναι ένα μέγεθος στο οποίο η γλώσσα και η πολιτική κατασκευή δεν είναι επουσιώδη.
Μείνετε διορατικοί.
Δικός σας
Helge Peter Ippensen